Ook ik heb zo'n periode meegemaakt. Een volle werkdag bij de werkgever en dan thuis nog wat klussen met daarnaast nog de nodige activiteiten in het verenigingsleven. Een werkdag van bijna 16 uur was niet ongewoon. Het is dus niet vreemd dat met het klimmen der jaren de energie wat uitgeput raakt. De vrije tijd is steeds harder nodig om bij te komen van de dagelijkse, min of meer verplichte, werkzaamheden. Vanaf de 50-jarige leeftijd beginnen steeds meer mensen uit te kijken naar het moment dat zij kunnen stoppen met werken en de resterende energie eens echt kunnen steken in leuke dingen.
Met mij hebben inmiddels duizenden mensen van de mogelijkheid gebruikt gemaakt om eerder te kunnen stoppen met werken. Een terecht iets overigens. Wij hebben daar de nodige premies voor betaald. En wees nou eens eerlijk. Na 40 of 45 jaar werken heb je daar wel recht op ook. Velen onder ons hebben nog de 48-urige werkweek meegemaakt waarbij ook nog op de zaterdag werd gewerkt. Overuren kwamen daar nog eens boven op. Met 60 jaar heb je dan niet zoveel energie meer over.
Ik kan er dan ook niet zoveel begrip voor opbrengen dat het nieuwe kabinet blijkbaar de mensen die vervroegd willen stoppen met werken extra wil gaan belasten. Terwijl zij toch dat zelf zullen moeten gaan financieren. Ik zou wel begrip op kunnen brengen voor een standpunt dat zegt dat je eerst 40 jaar gewerkt moet hebben voordat je recht krijgt op AOW. Dus dat wil zeggen dat de jongens en meisjes die, voor een belangrijk deel op onze gezamenlijke kosten, studeren tot hun dertigste jaar pas op hun 70-jaar recht op AOW zouden krijgen.
Wellicht zou dat de financiering van de AOW ten goede komen. Misschien kan er in dit soort denkbeelden eens wat meer energie gestoken kunnen worden.
Wat wel zeker is, is dat onze energiekosten dit jaar zullen stijgen. Van Albert Hein wordt beweerd dat die weer zachtjes aan zijn prijzen laat stijgen en dus zullen de energiebrengende producten duurder worden. En neem maar aan dat ook de andere supermarkten hetzelfde zullen doen.
De leverancier van de energie die nodig is om de verwarming en het licht te laten branden heeft ook al aangekondigd dat de prijzen zullen stijgen. Maar wat ik nu echt voor een m3 gas en KWh moet gaan betalen heb ik uit hun verwarrende brief niet op kunnen maken. Allerlei tarieven voor levering, milieu, transport, huur en weet ik wat nog meer staan er in. Allemaal erg leuk voor de rekenwonders maar als ik mijn boodschappen heb gedaan wil ik graag onder op mijn kassabon zien wat ik uiteindelijk moet betalen.
Misschien dat de energieleverancier eens zo'n kassabon kan maken.
8 februari 2007
Helemaal lastig wordt het als er in het pand een bedrijf wordt uitgeoefend. De pedicure kan nog vrij makkelijk de praktijk aan huis starten. De timmerman die in zijn loodsje achter zijn huis ramen en kozijnen gaat maken krijgt het al een stuk moeilijker. Zijn gereedschap, zoals de cirkelzaag en de schaafbank, moeten voorzien zijn van een keurmerk, ten teken dat de machines toegelaten zijn door de keuringsinstanties. En omdat die machines tijdens het gebruik stof en herrie veroorzaken zal die timmerman ook nog eens over een milieuvergunning moeten beschikken. De inrichting van zijn werkplaats zal moeten voldoen aan de voorschriften van bouw en woningtoezicht en de brandweer zal zich uitspreken over de brandveiligheid.
Kleinere gemeentes, waaronder ook Albrandswaard, zijn niet in staat om alle expertise in huis te hebben. Zo'n gemeente kan experts inhuren of samen gaan werken met andere gemeenten. Er ontstaat dan een gemeenschappelijke regeling. Albrandswaard doet in diverse gemeenschappelijke regelingen mee.
Eén van de belangrijkste en de grootste is de Dienst Centraal Milieubeheer Rijnmond, kortweg DCMR genoemd.
Deze dienst treed op namens het College van Burgemeester en Wethouders en is belast met de controle en handhaving van de milieuvoorschriften. De club is zo machtig dat zij desnoods het College kunnen corrigeren en dwingen om een eerder uitgegeven vergunning in te trekken of aan te passen.
Horeca-gelegenheden kunnen nog wel eens flink last hebben van DCMR. Regelmatig hebben we in kranten kunnen lezen dat er weer eens een café of discotheek gesloten was in verband met geluidsoverlast. De benodigde horeca vergunning geeft aan hoeveel geluid er te horen mag zijn. Wordt die grens overschreden en omwonenden gaan klagen, en dat hoeft er echt maar één te zijn, dan loopt de exploitant de kans dat zijn of haar gelegenheid gesloten gaat worden.
En de exploitant die denkt het zonder vergunning ook wel te kunnen doen komt bedrogen uit. De lokaliteit kan dan van de ene op de andere minuut gesloten worden.
1 februari 2007
Veel mensen stellen het op prijs om contant geld op zak te hebben. Je kan dan op alle plaatsen waar je niet elektronisch kan betalen of op rekening kopen je aankopen gewoon contant betalen. Om aan contant geld te komen moet je wel even langs de geldautomaat. En daar zat een enkel jaar geleden het gevaar. Criminelen hadden uitgevonden dat met een klein apparaatje dat op de gleuf voor de bankpas werd geplaatst alle gegevens gekopieerd konden worden. Een strategisch opgesteld minicamera registreerde de ingetikte pincode. Daarna was het een kwestie van snel achter elkaar pinnen en veel geld van de rekening van de gedupeerde plukken.
De banken hebben toen snel maatregelen getroffen om dit misbruik tegen te gaan. Maar we hebben in de kranten en op TV kunnen zien dat ook nu weer de criminelen weer even de slimsten waren.
Criminelen hebben trouwens erg veel met geld. Altijd zijn er wel valsemunters geweest. Ook onze euro is daar slachtoffer van. Er komen dan geen valse munten op de markt maar valse geldbiljetten. In vrijwel iedere supermarkt of een andere grote winkel staan wel vals geld detectoren. Het biljet wordt even getest op echtheid.
De valse munten stammen nog uit de periode dat er nog geen geldbiljetten in omloop waren. In historische films zag je dan de handelaar even zijn tanden in de munt zetten om deze te controleren op echtheid. In een gouden munt maakte dat een deukje, in een valse munt, die vaak van koper of messing was, lukte dat niet. Vandaag de dag heeft het dus geen nut om valse munten te maken. De waarde is te laag en levert dus geen winst op.
Wat nog wel eens aantrekkelijk kan zijn is overgebleven buitenlandse munten te gebruiken. Sommige van deze munten leken of lijken op de gangbare munten en verdwenen nog wel eens in een automaat.
Maar er is een nieuwe vreemde munt in opmars. Sinds 1 januari 2005 heeft Turkije een nieuwe munt die verdacht veel op ons muntstuk van € 2,- lijkt. De munt is echter maar zo'n 0,40 cent waard. Op de plaats van de 2 staat het cijfer 1 en boven die 1 staat het Turks vignet. De munt is dus wel herkenbaar maar opletten blijft noodzakelijk. En vind je dan toch zo'n munt tussen je wisselgeld probeer hem kwijt te raken in een parkeerautomaat.
25 januari 2007
Oude natuur die blijkbaar moet verdwijnen om er nieuwe natuur van te gaan maken. Natuur die, blijkens de verhalen moet dienen ter compensatie voor de aanleg van de 2e Maasvlakte. De inwoners van Rotterdam kunnen zich dan vermeien in de nieuwe natuur. U moet mij niet kwalijk nemen maar ik snap daar geen ene lor van. Wat ik wel snap is dat die boeren boos zijn.
Ik vraag mij trouwens af wat er mis is met de oude natuur. Er slingeren een paar prachtige dijkwegen en fietspaden door het gebied. Weilanden met vee wisselen af met een boomgaard en akkerland met diverse gewassen. Hazen en fazanten scharrelen naar hartelust rond in het gebied. In de lucht spieden roofvogels naar een prooi. Vaak zie je zo'n roofvogel op een lantaarnpaal langs de weg zitten.
En als je wat meer geluk hebt kun je in de ochtend of avondschemering nog wel eens een ree tegenkomen. De boer kan volop genieten van de oude natuur en ook nog de kost verdienen in de veeteelt of de akkerbouw.
Maar blijkbaar vinden malloten uit de provincie en Den Haag het nodig om onze, beslist, mooie natuur te verpesten en te gaan vervangen, door wat zij noemen, nieuwe natuur. Een natuur waar weer gewoon dezelfde bomen en planten zullen groeien en weer dezelfde dieren en insecten zullen leven. Graan, bieten en fruit zullen er echter niet meer groeien want voor de boeren is geen plaats meer.
Maar ook het veldmuisje en vogeltjes die graag een graantje meepikken zullen verdwijnen. En als er geen muizen meer in het veld lopen dan zal het aantal roofvogels ook verminderen. We zullen steeds minder uilen horen met hun oehoe geroep.
Wat we wel krijgen is filevorming op de paar wegen die door de nieuwe natuur lopen. De stadsmens wordt gestuurd om de nieuwe natuur te gaan bezoeken en doen zij dan per auto.
Het zou mij niet verwonderen als er tegen die tijd geen boze boeren meer zijn maar wel boze burgers die wegen gaan blokkeren.
18 januari 2007
Sommige mensen hebben besloten ergens anders een nieuw leven te starten. Zij hebben genoeg van Nederland en zien hier niet veel toekomst meer. Met hun zak vol spaarcenten vertrekken zij naar een ander land om daar een nieuwe toekomst op te bouwen. Makkelijk zal dat niet altijd zijn. Lang niet altijd zit men te wachten op een buitenlander en wanneer je niet goed voorbereid bent dan kan succes wel eens te lang uitblijven. Een optimistische start kan dan wel eens ontaarden in een droefenis.
Tijdens mijn ochtendkoffie kreeg ik een e-mail van zo'n starter. Vanuit Nieuw Zeeland kreeg ik bericht van mijn verre nicht Maria. De dag was daar al bijna voorbij; een tijdverschil van bijna 12 uur was daar de reden van. Zij en haar partner Leo hebben vorig besloten te gaan emigreren naar Nieuw Zeeland en daar een nieuwe en frisse start te gaan maken. De eerste berichten zijn positief en terwijl wij gebukt gaan onder het slechte weer genieten zij aan de andere kant van de aardbol van het mooie weer. De bijgevoegde foto's lieten dat dan ook zien.
Mijn eigen start verloopt vooralsnog erg rustig. Voorlopig veel praten over wat wij dit jaar allemaal zullen gaan doen. Omdat Gerda deze zomer stopt met werken hebben wij besloten om de periodes dat wij op pad gaan aan te passen aan de veranderende omstandigheden. De caravan komt een paar maanden later uit de stalling en ik zal dus dit jaar geen vier maanden achtereen weg zijn.
Allebei vonden wij wel dat een voorjaarsvakantie nodig was en is. Ruim zeven maanden niet met vakantie gaan is toch wel wat lang.
Dus zijn we gestart met het boeken van een fly-drive, dat is een vliegtuig en een huurauto, naar de Algarve. Eén telefoontje was voldoende om ons ook te verzekeren van een slaapplaats. In april zal ik dan twee weken telefonisch mijn column voorlezen.
Langzame starter als ik ben is deze keer mijn column niet zo lang. Maar wees gerust; de lokale politiek zal ongetwijfeld wel weer zorgen voor wat ophef en met een beetje goede wil en wat fantasie kan ik daar weer een verhaal over maken.
11 januari 2007
Traditioneel nemen veel mensen zich voor om in het nieuwe jaar dingen anders en beter te gaan doen. Directeuren van bedrijven houden een gloedvolle toespraak voor hun personeel waarin zij een boodschap uitdragen. Een boodschap die luidt, welhaast ook traditioneel, dat de vooruitzichten er positief uitzien maar dat matiging geboden is. Eisen voor inkomensverbetering dienen eigenlijk achterwege te blijven, want dat zou de concurrentiepositie nadelig beïnvloeden. Er is, bij mijn weten, nog nooit een bedrijf geweest dat een forse matiging aankondigde in de salarissen en bonussen van topmanagers.
Maar de start van een nieuwjaar kent ook leuke momenten. Neem nou alleen eens de diverse nieuwjaarsrecepties. Daar ga je naar toe, schudt allerlei bekende en onbekende mensen de hand en wenst hun een voorspoedig nieuwjaar. Meestal is de wens echt gemeend, maar volgens mij is dat niet altijd het geval. Daarna laat je je vollopen met de gratis drank en eet je je klem aan allerlei lekkere hapjes. Toch vind ik het altijd weer leuk om naar de receptie van het College van Albrandswaard te gaan.
Zo dus ook afgelopen dinsdag weer. Hoewel de receptie niet overmatig druk is bezocht stond er toch een flinke rij bezoekers geduldig te wachten tot zij het college en hun partners de hand konden schudden. Soms ging het wat langzaam omdat er wat meer uitgewisseld moest worden dan de beste wensen. Trouwens zo hoort dat ook. Even gelegenheid voor iets meer dan alleen het uitspreken van een wens.
Zo werd ik nog even aan de praat gehouden door wethouder Jan Backbier. In mijn columns van 14 en 21 december was ik ingegaan op zijn verantwoordelijkheid jegens de jongeren. U weet wel, het bekende feest in de nieuwjaarsnacht. Niet alleen had hij kennis genomen van mijn columns maar hij vertelde mij ook dat hij 's nachts in Bassline en Sordino, de jongerensociëteiten, en zelfs op de hangplek aan de Schroeder van de Kolklaan was geweest. Uiteraard heb ik hem gezegd dat hij daar goed aan heeft gedaan.
Ook Johan van Wolfswinkel schoot mij nog aan. In de column van 21-12 had ik zijn voorstel voor een blowverbod het lachertje van de week genoemd. Ondanks alles had hij toch nog kunnen lachen om mijn commentaar.
Wie weet wordt het nog wel wat met 2007.
4 januari 2007
Persoonlijk vind ik dat ik dit jaar redelijk vriendelijk ben geweest voor de politiek, zowel landelijk als lokaal. Maar een paar keer is het de moeite geweest om er woorden aan te wijden. Het was dan meestal de landelijke politiek die de moeite waard was om te hekelen. Logisch, want het was weer eens verkiezingstijd ,en dan doen de dames en heren politici wel eens uitspraken waar je lekker op in kunt spelen. Anders was het bij de lokale politiek. Een enkele keer ontstijgt een raadslid of een wethouder het gemurmel en zegt eens iets zinnigs over iets wat echt belangrijk is voor onze gemeente.
Zo iemand is door mij wel eens bij naam genoemd. Dat spreekt welhaast vanzelf, want als je het hoofd boven het maaiveld uitsteekt dan loop je de kans dat de messen van de maaimachine dat hoofd eraf maaien. In de politiek is dat gevaar erg groot.
Eigenlijk vind ik het schrijven over politiek niet eens zo leuk. Meestal begin ik er over te schrijven omdat er iets gebeurd is dat mij raakt. Vaak heb ik dan ook nog een flinke boosheid in mij zitten. Die aanwezige boosheid maakt dat mijn column nogal eens scherp kan uitvallen. Een scherpte die niet iedereen even leuk vind.
Leuker is te schrijven over wat ik meemaak tijdens mijn buitenlandse reizen. Het verhaal kan dan gaan over ontmoetingen, lekker eten, dieren in de natuur of iets avontuurlijks. En als ik dan ook nog kans zie om het verhaal in een humoristische trant te schrijven dan is vrijwel iedereen tevreden. Op een enkeling na natuurlijk, want er zal altijd wel iemand zijn die het verhaal dan flauw vindt.
Maar ja, het kan niet iedere dag even leuk zijn. Dus van tijd tot tijd blijf ik mij maar gedragen als een luis in de pels. Een ongedierte dat lastig te bestrijden is en altijd weer kans ziet om aanvallen te overleven. Bovendien ontvang ik nooit een negatief commentaar, althans niet rechtstreeks. En als eens iemand aan Jaap vraagt of hij daar niets aan kan doen, dan ben ik het eens met zijn antwoord. Er is niets aan te doen. Een columnist is vrij om te zeggen en te schrijven wat hij wil en zijn mening te laten horen. Hij zal zich nooit de wet voor laten schrijven. Zelfs in een dictatuur zal hij zich blijven laten horen.
Dit zo overdacht hebbende besluit ik het jaar 2006 en wens ik u allen voor 2007 veel plezier, of ergernis, bij het luisteren naar mijn column.
28 december 2006
Eén der politieke partijen in onze gemeente is van mening dat de vergoeding van de raadsleden te hoog is. De vergoeding is gebaseerd op het inwoneraantal. Er zou nu uitgegaan zijn van een te hoog inwoneraantal. Een aantal dat, volgens de verwachtingen, pas in 2009 gehaald zal worden.
Nou vind ik persoonlijk zo'n vergoeding niet echt geweldig hoog. In de jaren dat ik nog deel uitmaakte van de raad van de voormalige gemeente Poortugaal kreeg ik dus ook een vergoeding. Het bruto bedrag leek het heel wat, maar netto bleef er niet zoveel van over. Een collega-raadslid van die tijd had dat eens becijferd. Een raadslid dat zich volledig inzette, de stukken goed las, alle vergaderingen bijwoonde en zich ook eens ter plekke ging oriënteren hield, na aftrek van onkosten en belastingen ongeveer één gulden per uur netto over. Dat zou nu ongeveer 50 eurocent zijn. Ja, wie komt er nog werken voor zo'n luttel bedrag?
Het lachertje van deze week is het voorstel van de CU/SGP fractie om in de gemeente een blowverbod in te stellen. Voor diegene die niet weet wat blowen is: Dat is het roken van een sigaret waarin wat weed is verwerkt. Een verbod zou de openbare veiligheid en orde ten goede komen.
Nou heb ik geen enkel idee waar het blowverbod zou moeten gaan gelden. In alle openbare gebouwen is roken al niet meer toegestaan en binnen niet al te lange tijd zal ook in de horecagelegenheden een algeheel rookverbod gelden. Dus wat overblijft is roken, en dus ook blowen, op een bankje in het plantsoen of thuis.
Maar een biertje drinken in het parkje mag ook al niet meer dus zal de CU/SGP daar ook wel op aan sturen. Straks zien we de gebruikers van alcohol en sigaretten op het bankje zitten met de fles in een papieren zak en een masker met het gezicht van raadslid Van Wolfswinkel waarin een stickie steekt.
En dan op de valreep het parkeerbeleid. De gemeente wil met de bewoners in de wijk Landweg overleg over de parkeerproblematiek. Een eerder voorstel kon in de ogen van de bewoners geen doorgang vinden. Slechts het kleinst mogelijke aantal bewoners steunde het voorstel. Die ene voorstandster maakte in het verleden deel uit van de gemeenteraad van Albrandswaard.
Bij mij rijst de vraag: Wellicht nog goede kontakten met een wethouder of gewoon democratisch?
21 december 2006
Allemaal hebben we nog in onze herinnering de puinhoop die minister Hans Hoogervorst veroorzaakte met zijn nieuwe zorgverzekering.
Inmiddels is daarvan duidelijk geworden dat wij allemaal volgend jaar zo rond de tien procent meer premie zullen moeten gaan betalen. De verhoging per 1 januari van mijn pensioen met 2,82% zal nauwelijks voldoende zijn om deze kostenstijging op te vangen, laat staan dat er sprake is van koopkrachtverbetering.
Maar het kan dus nog erger. Een minister die keihard de meerderheid in de Tweede Kamer negeert. Een kabinet dat de minister de hand boven het hoofd houdt. Een minister-president die, volgens diverse politieke deskundigen, de vorming van een nieuw kabinet traineert in de hoop bij de statenverkiezingen in maart weer aan prestige te kunnen winnen.
Maar het valt wel op dat tijdens deze kabinetsperiode ultrarechts sterk is opgekomen. Eén rechtse club is nog enigszins controleerbaar. Ik bedoel de club van Geert Wilders. Maar al die ultrarechtse mensen die zijn club de Tweede Kamer in hebben geholpen en nogal behoorlijk racistische trekken vertonen, zijn niet controleerbaar. Blijkbaar is men daar toch wel van geschrokken. De overheid is van plan om deze ultrarechtse racistische figuren een soort van heropvoeding te geven.
Beter zou zijn als juist deze figuren onder het uitzetbeleid van Rita Verdonk zouden vallen.
Maar wees gerust, een puinhoop wordt niet alléén in Den Haag gemaakt. In onze eigen gemeente dreigt ook een puinhoop te ontstaan.
Om overlast en vernielingen tijdens de jaarwisseling tegen te gaan werd er sinds een aantal jaren voor de jongeren een feest gegeven in de sporthal in Rhoon. Met veel succes, zo is gebleken.
Helaas is het dit jaar niet langer mogelijk. De organisatie krijgt de financiën niet rond. De gemeente Albrandswaard lijkt het evenement niet langer te willen subsidiëren. De verantwoordelijk wethouder, Jan Backbier, krijgt van de jongeren de schuld. En, naar verluidt, hebben een aantal van hen gedreigd er tijdens de jaarwisseling een puinhoop van te gaan maken.
Wellicht hebben de middenstanders nog hun houten platen staan waarmee zij in het verleden de winkelruit konden afdekken.
14 december 2006
Indonesië maakte weliswaar aanspraak op het Nederlandse deel van Nieuw Guinea maar meer dan het zo nu en dan inzetten van dubbele wachtposten en het begeleiden met een ongeladen karabijn van een inlichtingenofficier stelde de hele toestand niet veel voor.
Vervelender werd het toen Indonesische militairen gingen infiltreren en het tot schotenwisselingen ging komen. Ondanks een paar schepen met extra militairen en een squadron straaljagers van de luchtmacht werd de toestand er niet beter op. Onder de soldaten vielen ook slachtoffers.
Er kwam een eind aan het militaire optreden toen onder druk van de VS en onder aanvoering van Joseph Luns Nieuw-Guinea werd overgedragen aan Indonesië. De Nederlandse driekleur ging naar beneden en het rood wit van de ploppers ging omhoog.
Militair materieel werd vernietigd of in zee gedumpt. Personeel ging met repat en keerde terug naar Nederland. Thuis kregen zij een bedankbrief van de Minister van Defensie en het Herinneringskruis Nieuw-Guinea. Een medaille waar iedere veteraan recht op had en heeft.
Alle uitzendingen die later hebben plaats gevonden kennen ook zo'n herinneringskruis. Uitzendingen die niets te maken hadden en hebben met het verdedigen van Nederlands grondgebied. De Nederlandse soldaten werden en worden alléén maar ingezet om in een vreemd land en vreemde omgeving met heel vaak een andere mentaliteit en cultuur de orde te bewaren en burgers te beschermen. Iets wat niet altijd goed mogelijk is.
De militair is onvoldoende bewapend, hij krijgt onvoldoende steun of hij of zij wordt speelbal van de lokale politiek. Maar na terugkomst verdient iedere militair waardering voor de inzet, hoe beroerd de uitzending ook is geweest.
En als dan, jaren na dato, de jongens en meisjes van Dutchbat 3 eindelijk hun waardering krijgen dan hebben de overlevenden van Scebrenica niet het recht om daar schande van te spreken.
Ik heb er alle begrip voor dat een Nederlandse militair zich niet vrijwillig voor zijn raap laat schieten in een vreemd land met een andere cultuur.
7 december 2006
Gelukkig kunnen de meeste mensen goed omgaan met hun bangheid. Meestal is het meer van iets eng vinden dan dat zij er echt bang voor zijn. Recht over de witte streep lopen kan iedereen wel. Maar als die witte streep op een balk ligt die 30 cm boven de grond hangt dan wordt het al wat minder. Het begint eng te worden. Leggen we dan de plank over een sloot met een meter lager het koude en natte water dan wordt het aantal dat niet over de plank wil lopen al wat groter.
Er is wel een onderscheid tussen ouderen en jongeren. Wij ouderen zijn geneigd om wat minder risico te nemen terwijl jongeren nog wel eens wat meer overmoed tonen. Daarnaast kun je natuurlijk ook de vaardigheid trainen. Als je van jongs af aan gewend bent om in bepaalde situaties te verkeren dan zul je dat op oudere leeftijd ook nog steeds kunnen. Maar heb op latere leeftijd bijvoorbeeld pas leren auto rijden dan is de kans vrij groot dat je altijd met klamme handen het stuur vast houdt.
Veel grappen worden er gemaakt over de bangheid van mensen of over de dingen die zij eng vinden. De muizenval zetten lukt nog wel, maar de gevangen muis eruit halen dat is andere koek. Want stel je voor dat die dooie muis toch eens niet dood blijkt te zijn. Een kip of een eend slachten moet vrijwel niemand aan denken. De moderne mens weet trouwens niet eens hoe dat moet. Zij kennen de blote kip en eend alléén maar uit de etalage van de poelier.
Nog onlangs zag ik in een programma, gebaseerd op de angsten van mensen, van één der commerciële omroepen hoe een drietal kandidaten zich waar moesten maken. Uitgevoerde opdrachten betekenden een persoonlijke overwinning. Zo moesten de kandidaten een levende muis aan een slang voeren. Met de staart van het muisje tussen duim en wijsvinger slingerden zij het slachtoffertje voor de kop van de slang heen en weer. Net zo lang totdat de slang met een flitsende uithaal het muisje uit de vingers van de kandidaat greep.
Maar goed dat Marianne Thieme van de Dierenpartij het programma niet gezien heeft. Zij zou terecht om intrekking van de zendvergunning gevraagd hebben.
30 november 2006
Het gevolg van deze ingreep is wel dat ik enige tijd mijn neus niet in andermans zaken kan steken. Het risico dat het deksel op mijn neus klapt wil ik niet lopen. De hechtingen zouden daardoor los kunnen laten en littekenvorming is dan niet uitgesloten. En als je de neus schendt, schend je het aangezicht. En daar haal ik mijn neus niet voorop.
Naar verwachting zal ik wel kunnen blijven ruiken. Want behalve gezichtsbepalend is de neus ook het reukorgaan en heel erg bepalend voor wat je wel of niet lekker vindt. Je kunt er mee constateren of iets bedorven is en stinkt. Op de markt vind je feilloos de viskraam of de notenbar. Je loopt gewoon je neus achterna.
Dat de neus belangrijk is zien we ook aan het gedrag van de dieren. De hond en de kat snuffelen aan alles voordat zij de tanden ergens inzetten. Olifanten steken hun reukorgaan in de lucht om hun omgeving beter te kunnen verkennen. Ook gebruiken zij hun slurf om water op te zuigen dat zij vervolgens in de bek spuiten of er mee douchen.
De neus kan ook verschillende vormen hebben; de olifant was daar al een voorbeeld van. Eén van de meest bekende vormen is wel de aardbeienneus. Boze tongen beweren dat je die krijgt door het nuttigen van teveel alcohol. Maar alcohollisten trekken gewoon een lange neus en steken hun neus het liefst zo diep mogelijk in het glas. Zij hebben er graag een druipneus voor over.
Zelf laat ik graag mijn neus te gast te gaan in de keuken. Alléén al het bakken van een gesneden ui of een gesnipperd teentje knoflook doet mij het water in mond komen. Waarmee je kunt vaststellen dat de neus invloed heeft op het functioneren van andere organen. Een prikkelende neus kan niezen veroorzaken en tranen in ogen doen springen. En als de verbinding tussen de neusholte en het oor, de buis van Eustachius, wat verstopt is dan kan dat oorpijn of slechthorendheid veroorzaken.
Al met al is de neus een erg belangrijk orgaan.
23 november 2006
Maar voordat zo'n chocoladeletter in die schoen terecht kan komen is er nog een heel proces aan vooraf gegaan. Iedereen die op school goed heeft opgelet weet dat je, om chocola te kunnen maken, cacaobonen nodig hebt. Bonen die uit een Afrikaans land komen.
Afgelopen dinsdag zag ik het TV programma "Warzone". Dat ging over de productie van de cacaobonen. Het West Afrikaanse land Ivoorkust is één van de grootste producenten. Vrijwel de hele productie wordt opgekocht door enkele Europese, waaronder ook Nederlandse, chocolade fabrieken en handelaren.
Cacaobonen en chocola zijn big business. Er wordt veel, heel veel, mee verdiend.
Het stuk chocola dat wij eten brengt zo'n € 18,- per kilo op. De eigenaar van de plantage in Ivoorkust krijgt daar zijn deel van. Ongeveer dertig cent per kilo. Het verschil van ruim € 17,- verdwijnt in zakken van handelaren en fabrikanten.
Het bedrag dat de boer in Ivoorkust krijgt is dus niet erg hoog. In feite is het zo laag dat menig boer zijn kinderen niet naar school laat gaan maar ze mee laat werken op de plantage.
En dan nog heeft hij niet genoeg arbeiders. Hij zal dus arbeiders in moeten huren. Arbeiders waar hij eigenlijk geen geld voor heeft.
Maar Afrika zou Afrika niet zijn als men daar niet iets op gevonden zou hebben. De boeren kunnen gebruik maken van een soort uitzendbureau dat heel goedkope arbeidskrachten kan leveren. In, onder andere het buurland Burkina Faso, gaan vertegenwoordigers van de uitzendorganisatie de afgelegen dorpen in om daar kinderen onder valse voorwendsels mee te nemen naar Ivoorkust. Daar worden zij voor een éénmalig bedrag verhuurd aan de boer.
De kindarbeiders krijgen onderdak en voedsel en soms, als zij niet hard genoeg werken, ook nog slaag. Geld zien zij nooit of nauwelijks.
"Maar dat is pure slavernij" zult u ontsteld uitroepen. Dat klopt dus helemaal. Een slavernij die in stand kan blijven omdat wij chocola willen eten en omdat handelaren en fabrieken zich geen ene moer aantrekken van wat er in zo'n land gebeurt en zich alléén maar druk maken over hun winstcijfers.
Lust u nog chocola? Ik eet het al jaren niet meer.
16 november 2006
Ik bedenk dan dat de verkiezingen binnenkort plaats vinden. Je kan dat ook niet missen want vrijwel dagelijks word je daar aan herinnerd door de dagbladen, radio en tv. Trouwens, de stempas is inmiddels al in de brievenbus gevallen. Een stempas waarmee je in ieder stembureau in de gemeente je stem uit kunt brengen op je favoriete partij. Tussen twee haakjes, "heeft u een favoriete partij?' Ik dus niet!
Ik heb al jaren de strategie van het wegstrepen. Daarbij laat ik mij leiden door mijn afkomst en opvoeding, mijn ervaringen en bezigheden in het verleden en natuurlijk mijn gezond verstand.
Ik kan u vertellen dat ik al het nodige heb weggestreept. Feit is wel dat ik mij reken tot de linkerkant van de samenleving. Het is echter niet zo dat ik daar halleluja over roep. Maar helaas de keuze is beperkt. Van alle linkse kwaden zal ik trachten de minst kwade te kiezen. En dan maar hopen dat de keus niet helemaal verkeerd is geweest.
Maar genoeg over de komende verkiezingen. Laten we het eens gaan hebben over onze gemeente Albrandswaard. Het valt mij op dat de gemeentelijke informatie in één der streekbladen de laatste weken wel erg miniem is. Tot vorige maand besloeg de informatie nog een hele pagina. De laatste weken is het echter nog maar een kwart pagina of zelfs minder. Wat zou daar de oorzaak van zijn? Is het een gevolg van een zuiniger beleid? Is er niet zo veel te vermelden over onze gemeente en haar politiek? Of, veel erger, wil de gemeente minder vertellen over wat er plaats vindt op ons grondgebied?
Er zijn mij wel een paar dingen opgevallen waarover ik volgens mij niets over heb gelezen in de gemeentelijke informatierubriek. De afsluiting van het kruispunt Welhoeksedijk, Albrandswaardsedijk en Dorpsstraat in Poortugaal bijvoorbeeld. Noch de gemeente, noch de aannemer hadden laten weten dat het doorgaand verkeer bijna een week gestremd zou zijn. Zelfs de betrokken bewoners zijn tevoren niet geïnformeerd.
Ook de werkzaamheden op het terrein van de voormalige school "De Wegwijzer" aan de Emmastraat, onderdeel van het centrumplan Poortugaal, zijn volgens mij nergens vermeld geweest.
In de nacht denk ik wel eens over deze dingen.
9 november 2006
Ik vraag mij trouwens toch wel eens af waarvoor dat eigenlijk goed voor is. Ik bedoel de zomertijd en wintertijd. Er is mij wel eens wijs gemaakt dat het goed zou zijn voor de productiviteit en dat het energie zou besparen. Volgens mij is de enige energiebesparing te vinden bij mensen die het afgelopen weekend niet in de nachtdienst hoefden te werken. Maar zij die 's nachts moesten werken verloren een uur extra energie. Ook zij zullen wel last hebben gehad van een jetlag.
Het beste wat je kunt doen om de last van een jetlag tegen te gaan is je zo snel mogelijk aan te passen aan het heersende dagritme. Vooral als je tegen de tijd in reist, dus naar het Oosten vliegt, gaat dat vrij gemakkelijk. Met wat geluk kom je dan ergens in het donker aan. Je eet en drinkt wat en gaat slapen. De andere ochtend kom je dan wat gebroken uit je bed maar een koude douche en een kop koffie of thee doet wonderen. Je kan de hele wereld weer aan en voor dat je het weet geniet je van een andere wereld ver van huis.
Anders is het bij het naar het Westen vliegen. Je gaat dan met de tijd mee. Je dag of nacht duurt langer. Je maag en darmen kunnen daar niet goed tegen en zorgen voor een vervelend gevoel. Je probeert het dagritme te vinden maar dat lukt niet zo makkelijk. En als het dan echt even tegenzit dan kan dat wel eens een week duren voordat je levensritme weer normaal is. Je hebt dan een hele echte jetlag.
Vroeger, toen ik dus nog jong was, kon daar allemaal wel tegen. Maar nu krijg k al een jetlag van een uur tijdsverschil.
2 november 2006
Het is logisch dat het personeel van de bedrijven die geprivatiseerd of opgesplitst worden zich willen verzetten. Want hoe groot is hun baangarantie? Hoe groot is hun toekomstperspectief? Hoe groot is de kans op behoud van salaris?
Je kan op je vingers natellen dat de bedrijven die verder vercommercialiseerd worden maar op één ding uit zijn. Het maken van winst door de exploitatiekosten te verlagen. En dat gebeurt als eerste over de rug van het personeel en als tweede op het materieel.
Een paar gevolgen van zoiets zijn o.a. de RET en de NS.
Bij de RET verdwenen de conducteurs van de tram met het gevolg dat overlast en criminaliteit fors stegen. Toezichthouders verdwenen er bij de metro met het zelfde gevolg. De RET zag zich genoodzaakt wagenbegeleiders op de tram in te zetten en in hele vervoersgebied zijn tientallen controleurs actief.
Bij de Nederlandse Spoorwegen werd het nog bonter gemaakt. Dat werd opgesplitst in meerdere bedrijven. Een bedrijf dat verantwoordelijk is voor het spoor, een bedrijf dat het reizigersvervoer uitvoert, een bedrijf dat zorgt voor het vrachtvervoer, een bedrijf dat de locs levert voor de diverse treinen enzovoort. Allemaal bedrijven waarvan ik de indruk heb dat zij niet samenwerken. Bedrijven die niet goed zorgen voor hun materieel. Er gaat bijna geen dag voorbij of er is ergens een sein of wisselstoring of er staat ergens een trein met pech. Vertragingen van een uur zijn eerder regel dan uitzondering.
Over niet al te lange tijd zal het ook hommeles worden op buslijn 65 in Albrandswaard en de metro tussen Hoogvliet en Rotterdam. Dan zullen er dagelijks bijna 115 criminelen met net nog geen tbs-indicatie voor een dagbehandeling met het openbaar vervoer naar het Delta ziekenhuis komen. Met in het achterhoofd de recente gebeurtenissen rondom een ontvluchte gevangene uit de tbs-kliniek De Kijvelanden krijg ik nou niet een prettig gevoel. Ik vind dan ook dat er voor het idee van Delta geen vergunning verleend mag worden. Laat justitie deze en ook andere criminelen maar resocialiseren op Rottermeroog.
26 oktober 2006
Het begon al met Gerard die vergat de raad om toestemming te vragen voor een uitgave van een flink bedrag in euro's. Verrekte slordig dus. Dat was kaas voor Bert en zijn consorten. Ternauwernood overleefde Gerard een motie die hem tot aftreden had kunnen dwingen.
Een paar weken later kwam diezelfde Gerard weer negatief in het nieuws. Nu met een plan om peperdure bungalows op en rond de terp van de historische boerderij aan de Kerkstraat in Poortugaal te laten bouwen. Met het geld dat dit idee op zou kunnen brengen zouden niet alléén de zakken van een projectontwikkelaar goed gevuld worden, maar er zou ook nog genoeg over blijven om de boerderij te kunnen restaureren. Gelooft u het? De raad geloofde er niet in.
Dan kregen wij te maken met de ontsnapping van een gedetineerde uit de TBS kliniek "De Kijvelanden". Net ontsnapt beging dit heerschap één of meer overtredingen van het soort waarvoor hij achter gesloten deuren zat. Deuren die voor dit soort lieden altijd gesloten moeten blijven. En moet de deur dan toch een keer open dan dient de ouderwetse, maar best effectieve, kogel van 10 kilo met een ketting aan de enkel worden vastgemaakt. Dan lopen ze niet hard zo meer. In ieder geval kon de politie doen waarvoor wij ze betalen, namelijk boeven vangen.
Wellicht is het een idee om deze kliniek op de risicokaart van de provincie te plaatsen.
De in het Valckesteinse bos losgelaten aspisadders zorgden ook al voor opschudding. Nou zorgen slangen daar toch altijd wel voor. Vrijwel ieder mens vindt slangen eng. Deze niet-inheemse adders schijnen nog wat giftiger te zijn dan de gewone adder, dus wat gevaarlijker voor ons mensen en onze huisdieren. Maar om daar nou voor in paniek te raken gaat mij wat te ver. Met dichte schoenen en een lange broek aan kun je daar over de paden gewoon wandelen. De hond moet toch aan de riem, dus die loopt ook niet zoveel gevaar.
Achteraf was het toch niet zo moeilijk om mijn A-4 vol te krijgen.
19 oktober 2006
Ik ging mij zelfs bedienen van Vietcong-methoden. Ik plaatste satéprikkers in de molshoop en schoof een bramenrank voorzien van scherpe doornen in de mollengang. De mol, inmiddels gedoopt tot Mollie Hopeloos, liet zich niet weerhouden. Al mijn valstrikken bleken voor niets. Steeds weer verscheen er een nieuwe hoop grond op het gras.
Het nemen van echt drastische maatregelen leek de enige uitkomst.
In een visioen bedacht ik wat ik allemaal zou kunnen doen. Alle materialen die op voorraad waren in de caravan en auto stalde ik uit. De belangrijkste ingrediënten waren een jerrycan benzine en een fles butaangas. In mijn visioen groef ik op diverse plaatsen de mollengangen op en goot er enige liters benzine in. Vervolgens stak ik er de gasslang in en liet het gas in ruime mate in de ondergrondse gangen stromen. Omdat de gas en benzine dampen zwaarder dan lucht zijn zakten de dampen goed weg in het gangenstelsel.
Als laatste plaatste ik in een overgebleven opening de lont uit de olielamp.
Ik zag het helemaal gebeuren. Lui achteroverleunend in mijn twaalfstanden stoel en genietend van een flesje herfstbok stak ik de lont aan. Zachtjes knetterend zocht het vuur zijn weg langs de lont richting mollengang. En toch nog onverwacht ontstak het gasmengsel in de mollengangen. Een reeks explosies was het gevolg. Overal op het terrein vlogen de molshopen in de lucht. Gras en aarde schoten alle kanten op. Het ontstane inferno leek niet op de houden. Grote kraters ontstonden en caravans zakten er in weg. Lange vuurtongen probeerden tenten en caravans in brand te steken. Een oude eik was niet meer bestand tegen het geweld en helde onder luid gekraak steeds verder over om tenslotte op een sportauto met open dak neer te komen.
Geschrokken van al dat geweld kwam ik weer tot de werkelijkheid en zag de mollenvanger bezig. Steeds weer blies hij een mengsel van propaangas en zuurstof in een mollengang en bracht dit elektronisch tot ontsteking. De ondergrondse ontploffingen zorgden voor immense drukgolven in het gangenstelsel. Mollie Hopeloos heeft dit vast niet overleefd of toch wel?
12 oktober 2006
Reacties op en suggesties voor de columns van Mees
kunt u schriftelijk of per e-mail sturen aan het secretariaat
van de ANBO, dat ze dan direct zal doorsturen aan Mees Hazeleger.